در سکوت و تنهایی شب ، دستهای گرمش را به سویم دراز کرد. 

درنگاهش محبت را خواندم، آهسته نجوا کرد: دوست بدارتا دوستت بدارند

ومن او را و کلامش را باور کردم ، ایمان آوردم به قدرت احساس و عاطفه.

گلاله من: زیبایی کلامت به لطافت گلبرگهای شقایق و به نرمی ابرهای

محبت است. آرزو دارم که دوستی ما به بلندی شب یلدا ، به طراوت نم نم

باران و به استواری ستون های سنگی باشد !

گل لاله ی زیبایم ، مهرت را ارج می نهم و از راه دور شاخه گلی تقدیمت

می کنم .                    دوستت دارم مهربانم